بسم ربِّ المهدی

بعد از ۱۹ روز سلام

برگشتم اما نمی دونم چرا این جوری؟!

توی این روزای اخیر رفته بودم پی خودیابی...یه مدتی بودم خیلی از خودم و خدای خودم دور شده بودم...هر وقت می خواستم از  خودم یادی کنم یا وقتی به آینه ی دلم نگاهی می نداختم،انگار یه نفر توی دلم می گفت: ببخشید شما؟ به جا نمی یارمتون!

این طوری شد که گفتم بذار یه سری به خودم بزنم ببینم کجای این دنیاام...توی این سه روز که برای اولین بار تجربش می کردم خیلی چیزا دیدم و خیلی چیزا شنیدم...اما چقدر استفاده کردم،الله اعلم...

رفته بودم خودم رو پیدا کنم ولی...پیدا که نکردم هیچ تازه فهمیدم من تو این دنیا گم شدم! اما این گم شدن و سردرگمی هزار بار می ارزه به اون پیدا بودن و غرور دروغین سابقم.

نمی دونم چطوری باید توصیف کنم اما انجا با کسانی آشنا شدم که فهمیدم، من، اول راه که هیچی ، هنوز به راه نرسیدم.

خیلی عقبم!بی خبر از اینکه این کاروان در حرکته و من دارم درجا می زنم و با چه تفکر مضحکی خودم رو بنده! می دونستم...تازه فهمیدم حالا حالاها باید برم تا به راه برسم...حالا طی کردنش پیش کش.

  شاید این درسته که هیچ وقت نمی شه یه حس رو توصیف کردن چون می دونم ((آن را که خبر شد خبری باز نیامد)) اما ما کجا و خبر کجا؟ سعی می کنم که یه چیزایی بگم.

 از وقتی که برگشتم خونه می گم:

چون در خانه ببستم

دگر از پای نشستم

گویی یا زلزله آمد

گویی یا خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همه ی شهر غریبم

انگار هیچ کس رو نمی شناسم ...دلم با هیچ چیز صاف نمی شه...خونه، کوچه،محله،همسایه،مادر،پدر...با همشون غریبه ام.نمی دونم شاید دیوونه شدم!ولی نمی دونید چه لحظه ای بود زمان دل کندن بعد از سه روز...

حالا... چه سخته وقتی فکر می کنی قراره از این به بعد شب هات جایی غیر از اونجا سپری بشه...چه سخته وقتی فکر می کنی قراره از این به بعد با کسانی هم صحبت بشی که غیر از خدا و آدمای اونجاهستن ...

اصلا دوست ندارم به این شرایط عادت کنم... دوست همیشه توی این غربت بمونم... دوست دارم تشنه باشم...

الان دو روزه که این انتظار شروع شده

تا 13 رجب سال دیگه منتظرم البته اگه عمری باشه

دعا کنیم قول هایی که دادیم یادمون نره

خالی از لطف نیست اگر برای عالم عالی قدرمون مرحوم آیت الله مشکینی فاتحه ای بخونیم

بسم الله الرحمن الرحیم

...

التماس دعا

دست آقا به همراهتون